Δευτέρα, 20 Νοεμβρίου 2017

Κυριακή, 19 Νοεμβρίου 2017

Όσο μεγάλη και να είναι η καταιγίδα , εμείς θα περιμένουμε το ουράνιο τόξο.....

  Ο σκοτεινός ουρανός, τα μπουμπουνητά και η πολύ έντονη βροχόπτωση της ημέρας, σε συνδυασμό με μια λάμπα που τρεμόπαιζε, επηρέασε τη διάθεση των μικρών μου μαθητών. Η Κ. μας εξομολογήθηκε ότι φοβάται τις καταιγίδες και ακούγοντας την βρέθηκαν πολλά παιδιά που παραδέχτηκαν το ίδιο. 
 Εννοείται πως το πρόγραμμα μας άλλαξε πορεία και καθίσαμε στην ολομέλεια για να μιλήσουμε. Μέσα από ερωτήσεις που έκανα στα παιδιά καταλήξαμε στο ταξίδι του νερού και στην κυκλική  διαδρομή που ακολουθούν οι σταγονίτσες που πέφτουν από τα σύννεφα, μέχρι να ξανανέβουν πάλι ψηλά.
Το ουράνιο τόξο ακούστηκε πολλές φορές στις απαντήσεις των παιδιών, ότι βγαίνει μετά τη βροχή και πρότεινα να ντυθούμε  όλοι ουράνια τόξα και μόλις τελείωνε η καταιγίδα που είχε ήδη πλημμυρίσει την αυλή μας να βγαίναμε έξω. Τα παιδιά ενθουσιάστηκαν. Οι φοβίες μπήκαν στην άκρη εξαρχής και έπιασαν όλοι μαρκαδόρους και ψαλίδια για την κατασκευή τους.
 Σταθήκαμε τυχεροί και την ώρα που σχολάσαμε η βροχή είχε σταματήσει. Ο ουρανός παρέμενε σκοτεινός βέβαια αλλά μέσα σε αυτή τη μαυρίλα ξεπρόβαλαν τα νηπιάκια, φορώντας τα ουράνια τόξα τους χαμογελώντας και φτιάχνοντας σε όλους την διάθεση.


Υποθέσεις της φαντασίας ....για να καταλήξουμε στην σκληρή πραγματικότητα της 17ης Νοεμβρίου του 1973

 Τη "Ντενεκεδούπολη" της Ευγενίας Φακίνου διαβάσαμε προκειμένου να κάνουμε μια εισαγωγή στα ιστορικά γεγονότα της ημέρας του Πολυτεχνείου.
 Οι ήρωες του βιβλίου είναι ντενεκεδάκια που ζουν ήρεμα στην πόλη τους, ώσπου εμφανίζεται ένας ντενεκές λαδιού αποφασισμένος να τους κυβερνήσει με τη βία και το κάνει.   Ολοκληρώνοντας την ανάγνωση του βιβλίου καθώς και τη συζήτηση μας, έθεσα στα παιδιά την ερώτηση: 
Σε ποια άλλη πόλη, με ποια αντικείμενα θα μπορούσε να συμβεί αυτο; Ποιος θα ερχόταν και θα ήθελε να αναλάβει με τη βία την αρχηγία της πόλης;

- Σε μία πόλη από βάζα, αρχηγός θα ήθελε να γίνει το βάζο με τα λουλούδια.
-Σε μία πόλη από ξύλινα τουβλάκια, το πράσινο τουβλάκι είναι αυτό που θα αναλάμβανε την εξουσία με το ζόρι.
-Σε μια πόλη από βιβλία, το βιβλίο με τα ζώα.
-Σε μια πόλη από λουλούδια, η Μαργαρίτα.
-Σε μια αμαξό-πολη, από παλιά αυτοκίνητα, ένα κόκκινο τρακτέρ θα ήθελε να κυβερνήσει.
-Σε μία πόλη από πετσέτες, στη πετσετό-πολη, το μπουρνούζι.
-Ένα άσπρο παζλ, χωρίς ζωγραφιές, θα ήταν αυτό που θα ασκούσε εξουσία με τη βία στη πόλη των παζλ.
-Στην καπελού-πολη, ένα καπέλο σε κουτί στρογγυλό.
-Στην μαξιλαρό-πολη, ένα μαξιλάρι ύπνου.
-Στην φορτηγού-πολη, ένα φορτηγό που κουβαλάει ζώα.
-Σε μια χάρτινη πόλη, ένα λευκό χαρτί που ζωγραφίζουμε.
-Σε μια πόλη από μπότες, οι μπότες της ιππασίας θα γινόντουσαν αφεντικά.
-Τέλος σε μια πόλη από παράθυρα, θα εμφανιζόταν ένα τζάμι παραθύρου και χωρίς τη θέληση των άλλων παραθύρων θα αναλάμβανε την εξουσία. 

 Δυστυχώς όμως, κάτι τέτοιο δεν συνέβη στη φαντασία μας. Σε μια πόλη ανθρώπων, εμφανίστηκε ένας στρατιωτικός και ανέλαβε την εξουσία με τη χρήση όπλων.


Σάββατο, 18 Νοεμβρίου 2017

"Βουτιές" στο Φθινόπωρο.

 Τα νηπιάκια κλήθηκαν να μαζέψουν φθινοπωρινά φύλλα από τις εξορμήσεις που κάνουν εκτός σχολικού ωραρίου και να τα φέρουν για να κάνουμε κατασκευές. Οι έντονες βροχοπτώσεις των ημερών δεν επέτρεψαν στα παιδιά να το κάνουν γι αυτό κι εμείς αποφασίσαμε να δημιουργήσουμε φύλλα μόνοι μας.

 Τέσσερα χρώματα, τέσσερα ρολάκια απο χαρτί υγείας και τέσσερις μαθητές κάθε φορά στο τραπέζι να σφραγίζουν φύλλα στο χαρτί τους.
 Στόχος ήταν να ξαπλώσουμε πάνω στα φύλλα. Φύλλα αληθινά όμως δεν είχαμε. Το ερώτημα που τέθηκε ήταν πως θα μπορούσαμε να ξαπλώσουμε πάνω σε ένα φύλλο χαρτιού. Μα φυσικά βγάζοντας φωτογραφίες. Η απάντηση ήρθε από την Αλίκη, νήπιο. Τα μοντέλα του 9ου Ν/Γ Περάματος, πλέον στήνονται με άνεση προκειμένου το αποτέλεσμα να είναι το επιθυμητό.



 (Για την επόμενη μας κατασκευή θα περιμένουμε να μαζευτούν αληθινά φυλλαράκια.)

Το καφάσι του Νίκου και Της Όλγας

 Άλλοι δύο μαθητές μοιράστηκαν μαζί μας αντικείμενα, που επέλεξαν οι ίδιοι και που αφορούν την καθημερινότητα τους στις μέρες μας  αλλά και όταν ήταν μικρότερης ηλικίας.



 Ο Νίκος ξεκίνησε τη παρουσίαση με το αγαπημένο βιβλίο του με ζωγραφιές και η Ολγα με την πασχαλίτσα της, το νέο της λούτρινο.
Έχουν μείνει πλέον λίγα παιδιά για να ολοκληρωθεί η δράση, παρά το γεγονός αυτό όμως, ακόμα ανυπομονούν όλα τους τη στιγμή που θα γίνει η επόμενη κλήρωση καθώς και τη στιγμή που θα ξανακοιτάξουν τα αντικείμενα και θα επιλέξουν αυτό που τους έκανε την μεγαλύτερη εντύπωση. 
 Μόνο το χαμόγελο της ικανοποίησης στο πρόσωπο του παιδιού που κληρώνεται κάθε φορά, η χαρά στα μάτια του αλλά και το χειροκρότημα και οι επευφημίες των συμμαθητών του, που ήρθε πλέον η σειρά του, είναι αρκετά για να θεωρηθεί ότι η συγκεκριμένη δράση έβαλε ένα λιθαράκι στην τόνωση της αυτοπεποίθησης τους.
 Κάθε φορά ο πρωταγωνιστής της ημέρας κάθεται στο καρεκλάκι της "κυρίας", βγάζει τα αντικείμενα από το καφάσι και ξεκινά την περιγραφή. Αγαπημένη στιγμή όλων μας όταν κρατά ένα από τα αντικείμενα και περνάει από όλους τους φίλους του για να το δουν από κοντά και να το αγγίξουν. Όλη η παρέα αποδέχεται όχι μόνο το παιδί που παρουσιάζει αλλά και τα προσωπικά του αντικείμενα. Πόσο μεγάλη ικανοποίηση, αλήθεια!!!

Τετάρτη, 15 Νοεμβρίου 2017

"Βόλτα στη βροχή"



  Τον πίνακα "Βόλτα στη βροχή", του Μπουράνη παρατηρήσαμε και προσπαθήσαμε να ετοιμάσουμε ομαδικά έναν πίνακα...που να του μοιάζει.



Σάββατο, 11 Νοεμβρίου 2017

"Το παιδί με το κουλούρι"




Τον πίνακα του Διαμαντή Διαμαντόπουλου, "Το παιδί με το κουλούρι" προσπαθήσαμε να αποτυπώσουμε στα χαρτιά μας. Έχοντας ήδη ετοιμάσει τα δικά μας κουλουράκια, παρατηρήσαμε τον πίνακα και τραβήξαμε τις φωτογραφίες. Κάθε νήπιο άνοιξε μπροστά του ένα βιβλίο της επιλογής του και πήρε και το κουλούρι του. Οι λήψεις των φωτογραφιών ήταν διασκεδαστικότατες και τα κουλουράκια δε νοστιμότατα.
Στην συνέχεια με νερομπογιές ζωγράφισαν το φόντο, το οποίο, μιας που αποτελούσε το δωμάτιο που βρισκόταν το παιδί του πίνακα, έδωσε την ευκαιρία στα νηπιάκια να σχεδιάσουν το δικό τους δωμάτιο.